In stilte en gedwee vaart de kano naar zee

Ik nam me voor te roeien naar de straat van Hormuz. Mits voldoende voedsel en drank mee te nemen en af en toe een kleine haven aan te doen om een rustpauze in te lassen dacht ik wel dat ik het kon halen.

Ik begon in Lokeren op de Durme, voer naar de Moervaart en via het kanaal Gent-Terneuzen naar de Schelde. Moest ik in de Noordzee naar rechts of naar links? Ik was op gevoel aan het varen, op mijn eigen navigatie dus. Ik nam links.

Mijn eerste halte deed ik in een onooglijk haventje ergens in Normandië. Er zat een vriendelijke oude heer op een bank te kijken naar de gebeurtenissen. Ik begroette hem, hij begroette mij. ‘Moet je nog ver met die kano?’ ‘Ja, naar Hormuz’. ‘Le détroit?’ ‘Eh oui’.

Hij leek me eerst niet te geloven. Maar langzaam begon hij in geloof te groeien. ‘Kijk,’ zei hij, ‘er is plaats op de boeg om een mast te zetten zodat je een zeil kunt ophangen. Dat zal al een stuk vlotter gaan’. Hij bracht me naar een scheepsatelier, ik bedong een prijs en een paar uur later zat er een mast op mijn kano met een dwarsmast en een zeil.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.