KutBinnenlanders.nl

Dag: 5 augustus 2011

Isme

Waarom wil het feminisme maar niet lukken? Waarom het communisme, het anarchisme, en in mindere mate het socialisme niet werken. Die ideologieën gaan namelijk uit van de goedheid van de mens; het feminisme van de goedheid van de vrouw. Ik noem ze allemaal “de Mengzisten”, en zet ze af tegen “de Xunzisten”. In de Chinese oudheid had je de wijsgeer Mengzi, die zwoer dat de mens goed van aard was (“omdat een ieder het niet kan laten een vondeling aan de kant van de weg op te pakken”). Xunzi ergerde zich klem aan dat naïeve gedoe en riep het tegenovergestelde: de mens wordt in en inslecht geboren, en pas na veel bijschaven en hard werken aan jezelf wordt het in sommige gevallen wel eens wat.

Neem het anarchisme. Een aantrekkelijk alternatief voor de vrijgevochten geest, wars van dogma’s, religies en anderssoortige dwangbuizen van de geest, tenminste als je jong, krachtig en van het mannelijke geslacht bent. Anarchie — oeps! anarchisme moet ik zeggen — veronderstelt dat mensen in staat zijn om elkaar met respekt te bejegenen. Anders worden de als idyllisch voorgestelde groepjes gelijkwaardige individuën in een mum van tijd poelen van wrijvingen waar de wet van de sterkste heerst. In je jonge jaren is het lekker om je los te wanen van maatschappelijke knel maar het duurt niet lang. Als eerste vallen de vrouwen van hun geloof af: wanneer ze zwanger kotsend boven de wc-pot niet meer in staat zijn om met een goedgemikte kungfutrap de medekraker te weren die het op hun deel van de koelkast heeft gemunt. De mannen volgen gestaag maar zeker, en wel in deze volgorde:

  • de harddrugsgebruiker,
  • de verongelukte,
  • de luiaard,
  • de rest, tegen de tijd dat ze Abraham gewaarwoorden. Anarchisme is niet voor watjes noch voor ouderen van dagen.

Zelf voel ik me aangetrokken tot het anarchisme, maar ook tot het communisme, dat mij, in tegenstelling tot het anarchisme, vrouwvriendelijk lijkt: je wordt gelijkgesteld aan de man en het produkt van je hormonale uitspattingen wordt in een vroeg stadium van je afgerukt en veilig opgeborgen door het collectief. Luiers wisselen, uren op slapende kinderen passen, voortdurend ruzietjes sussen hoeft niet meer en boodschappen doen en koken evenmin, want warm eten doe je in grootschalige kantines. De tijd die je overhoudt spendeer je op de traktor, de kraan, de bulldozer en wat dies meer zij. Mijn versie van het ideaal. Jammer dat het communisme in de praktijk zo lelijk door de mand is gevallen, want he… zij gingen uit van de goedheid van de mens. Je kan het wel zo hard willen, maar de mens, die is niet goed. Die is uit op persoonlijk gewin. Die houdt van spulletjes. Die trekt de dekens naar zich toe als ie de kans krijgt. Die slaat zijn gehate buurman de hersens in bij het minste geringste, en als het niet zo ver komt dan passeert hij hem gewikst bij de eerste de beste promotie op het werk, of pikt hij zijn leuke(re) vrouw in.

Een enigzins levensvatbaar maatschappelijk systeem van de Mengzi-kliek is volgens mij het socialisme (ooit gecreëerd als opstapje tot het communisme), maar dan aangelengd met een flinke dosis kapitalisme, dat op zijn beurt goed in de gaten wordt gehouden door de overheid. Het kapitalisme… door mij zwaar verfoeilijkt in zijn ongebreidelde vorm, is, moet ik tot mijn leedwezen erkennen, het enige systeem dat echt langdurig werkt. Want kapitalisme gaat uit van de slechtheid van de mens en handelt er naar. Hoe langdurig valt ook te bezien: als het grootkapitaal onze aardbol in zijn geheel heeft opgepeuzeld, en ook nog de kosmos eromheen, dan valt er niets meer te schaften en gaan we allemaal dood.

Het feminisme veronderstelt veel te vaak dat vrouwen het beste met elkaar voor hebben. Vrouwen moeten elkaar steunen door dik en dun. Vrouwen als onbaatzuchtige vriendinnen… In het echt staan we elkaar naar het leven. Wij azen op de meest begeerwaardige mannen en zijn bereid elkaar de grond in te boren om dat te bereiken. Op het werk is het roddels wat de klok slaat. Net als mannen zijn we gedreven door de liefde voor hebbedingetjes. In de mode schrijven we elkaar de belachelijkste combinaties voor, onder het mom ons mooier te maken, in werkelijkheid omdat de modemakers er geen baat bij hebben dat wij er mooier uit zouden zien dan zij. Wij vissen immers allemaal in dezelfde vijver. Al tot het besef gekomen dat de modetrends gedicteerd worden door vrouwen en homo’s? Juist. Ga ook nooit met een vrouw shoppen! Al is zij je beste vriendin, zij zal je steevast de lelijkste outfit aanpraten. Hoevaak zie je niet twee vrouwen op straat lopen, de een als een povere kloon van de andere? Wij kraken voortdurend onze partners af bij hartsvriendinnen, om ze oninterressant voor hen te maken. Feministen, naïef eigenlijk, negeren of veroordelen deze praktijken en veronderstellen of roepen op tot — klinkt het bekend? — kameraadschap. Schrijfsters die durven de liefde te bezingen “are berated as traitors to their sex, for love is the snare by which women are made the slaves of men” (Ellen Moers). Daarom werken mannenbolwerken en -netwerken wel en vrouwen- niet. Mannen wèten dat zij elkaars concurrenten zijn en proberen elkaar niet te paaien met welgemeende hypocrisie.

De derde feministische golf laat op zich wachten. Af en toe bevoel je een uitstulping van enthousiasme, die dan snel wegebt. Voor het mislukken van het feminisme kun je tussen twee oorzaken kiezen:

  • Diamonds are a girl’s best friends

en

  • Women want men

of een combinatie van allebei.

 

Het land van terreur, haat en tsunami’s

Iran, eindelijk fiets ik Iran binnen. Eerst nog over een leemmodderweg in Turkije, waardoor de modder nog in mijn oren zit.
De binnenkomst duurt lang. Twee uur wachten, omdat de Turken blijkbaar niet voor electriciteit kunnen zorgen. Dan de ongetwijfeld zware grenscontrole: een breedlachende man wuift me zonder een blik op alle tassen door en roept: “Welcome to Iran”.
Plotseling word ik inderdaad op de weg aangehouden, meteen de eerste dag. Een mooie meid van 18 stapt uit de auto en zegt: “I had to tell my father to stop, I can’t believe my eyes, a real world cyclist in my own town, I have to talk to you.”
Ourumiyeh, ruim een miljoen inwoners, maakt een erg luxe en westerse indruk. Veel luxe winkels, mooie gebouwen en vele N-Donalds (dezelfde gele boog maar dan niet herhaald), ” Kentucky Fried Chickens” en andere westers aandoende eettenttjes. Weliswaar zijn de meeste winkels dicht wegens Jom’e dat op vrijdag valt, de zondagsrust viert hier op vrijdag hoogtij. Maar euro’s wisselen tegen de Iraanse Rials lukt gelukkig wel. 10 Rial is 1 Toman. De overheid hanteert altijd de Rial als rekeneenheid, de bevolking gebruikt Toman, een stilzwijgend verzet?

Wat mij vooral opvalt, is de open en relaxte sfeer op straat. Waar ik veel politiecontrole, leger en Republikeinse gardemannen had verwacht, zie ik vrouwen die redelijk veel (met henna geverfd) haar tonen vanonder hun hoofddoek, mannen in T-shirts en poloshirts. Iedereen lijkt te doen waar hij zin in heeft. Dat dat niet helemaal zo is, snapt iedereen, maar de sfeer is niet onderdrukkend of teneergeslagen.
De meeste Irani-ers hebben helemaal geen hekel aan Amerika, ze houden van dat land en zijn inwoners. De haat tegen Amerika wordt gepredikt door de zot Ahmaminedjad. Bij het openen van een stuwdam (ik heb er enkele in aanbouw mogen aanschouwen; daar kan Nederland qua streven naar duurzame energie nog een fikse punt aan sabbelen!) beweerde hij, dat het uitblijven van regen in Iran een westers complot is. Prompt begon het te regenen…

Helaas zijn er nog tal van economische boycots van kracht tegen Iran. Helaas heeft de Republikeinse islamitische kliek ook veel economische belangen in handen. De macht van textielbaas en pastoor in 1 hand. Helaas is zelfs dansen verboden, maar op Jom’e tijdens een picknick aan een riviertje kan alles, dan kan zelfs ik Iraans dansen.
“Welcome to Qom, the centre of Jihad and Insight”, een groot bord bij binnenkomst van deze islamitische bakermat in Iran, waar Fatima, de zus van 1 van de 12 Imams begraven is. Ik word hoffelijk ontvangen in het tempelcomplex door 2 Mullahs. Ze vertellen me, dat bij het einde der tijden de twaalfde Imam samen terugkomt met Jezus. Welke christen weet dit? Geert Wilders wil het vast niet weten, liever niet kijkend dan verblind door de echte waarheid.
De mullahs vertellen me, dat in Qom 80.000 studenten uit meer dan 100 landen, waaronder 30% vrouwen, les krijgen in Farsi, de iraanse taal, en uiteraard de Koran bestuderen. Dat is dus die Jihad van dat welkomstbord, de wereld in om de vijand te overtuigen, oftewel op missie. Hoeveel oudooms en wellicht ooms van Wilders hebben hetzelfde gedaan of doen het nog?
De uitnodiging ook te komen sla ik af met: ” No thank you, I studied over 13 years and now I study real life”‘ hetgeen2 mooie glimlachen oplevert. Een mullah vergezeld me mee naar buiten en geeft toelichting bij alle gebouwen en pleinen. De moskees en tempelcomplexen in Turkije en Iran maken minstens zoveel indruk op me als alle kerken, die ik in Europa heb mogen aanschouwen. Bij de spiegelingang beweert de mullah: “Als mensen eindelijk dit complex in Qom bereiken, vallen alle zorgen van hen af, ze voelen zich totaal vrij. Prompt komt een bewaker en schreeuwt tegen een meisje, dat al flirtend met me iets teveel haar toont: “Bedek je haar weer met je Chador!” Ik vind de timing perfect en het te beschamend voor de Mullah om hem op dit moment aan te kijken.

Ik overnacht in Qom bij de familie van Ali Reza, een jonge fietser die nog eens de Tour de France wil fietsen. Zijn neef reed met Team Bank Melli Iran de Ronde van Japan, kuiten als kanonskogels. Na het avondeten komt hij terug uit de tuin met een voor mij geplukte roos, prachtig gebaar zonder enige bijbedoeling. In de ochtend wordt ik overladen met eten voor onderweg, zoals telkens weer. Menigmaal word ik thuis uitgenodigd, te vaak om er altijd gehoor aan te kunnen geven. Vooral de vijfdaagse trip vanuit Teheran rond de Damavand naar de Kaspische zee en weer terug via Shemshak, klimmetje tot 3250 meter, maakt door de hartelijkheid, vrijgevigheid en gastvrijheid een onvergetelijke indruk. En welk land heeft hotels aan de kust met de naam “Regen”? Irani-ers zoeken de kust op om een week door de regen te kunnen lopen, ongelooflijk.

Esfahan is betoverend. De stad, weer meer dan een miljoen inwoners, is enorm groen. De Jam’e moskee is nog mooier dan ik vooraf verwachtte en ook het grote plein in de stad is overweldigend. Tot diep na middernacht picknicken, volleyballen, kletsen, is dit die islamitische terreurstaat die de PVV graag aan zou vallen? Helaas is de rivier drooggevallen omdat 2 metaalfabrieken en de landbouw voor de stad al het water gebruiken. Leuke theehuizen aan die rivier, waar net wat teveel vrije geesten bij elkaar kwamen, zijn allemaal gesloten, zo vrij als in Nederland waar je gewoon een Turks theehuis of Moskee kunt bouwen en runnen is Iran helaas nog niet. Maar internet en satelliet-tv zijn niet te stoppen. Voor mijn gevoel staat het islamitische regime voor een onmogelik dilemma: beperken ze de ontluikende vrijheden van terugtrekkende hoofddoeken en meer en meer westerse invloed weer, dan volgen er denkelijk massale protesten en verliezen ze, na veel oproerdoden, hun machtsbasis. Laten ze de vrijheid verder ontluiken, dan komen uiteindelijk hun economische belangen in gevaar. Maar dan zou er een prachtige groene fluwelen revolutie kunnen ontstaan, waarbij de prachtige, hoffelijke en gastvrije bevolking gaandeweg de democratie krijgt, die het al ruim een eeuw verdient. De tijd zal het leren.

 

© 2022 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑