KutBinnenlanders.nl

Als je je zolder opruimt, vind je nog eens wat. In dit geval een handgeschreven tekst. Die ik meteen herkende. Ik had die namelijk, overgeschreven op een toiletrol, voor mijn neus toen ik op het vijfjarig bestaan van Probeersel.com, tevens de avond dat ik samen met (wijlen) Troy Titane het nachtburgemeesterschap aanging. En ik las die op. In een microfoon. Met een zonnebril op en mijn haar achterover gevet. In het zwart gekleed.

Omdat het een grappige tekst is geworden, doe ik 'm hier nog een keer voor u. Aangezien het luisterend publiek op dat moment - het was nog vroeg op de avond - hooguit een paar dozijn aanwezigen telde. Later die avond was het stam-pens-vol maar toen nog niet.

BROL

De dichter gaat zitten in het spotlicht
En ziet de ironie daarvan niet in
Met een serieus gezicht staart hij de zaal in
Met een grimmige dronkenlap-kop kijk ik terug
Ik weet wat hij me gaat geven:
Hoofdpijn.
Maar gelukkig.
Het is van het tijdelijke soort.

(meer)

Deel dit: These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Geplaatst door: René van Densen
Zaterdag 04 Februari 2012 at 18:07
Permanente link
Geen reacties

Al heb ik modieuse genen, ze komen niet of nauwelijks tot uitdrukking. Sinds jaar en dag loop ik in dezelfde cargobroek, die ik een keer in de 5 jaar per 10 tegelijk bij C&A insla, om van het vreselijke karwei dat shoppen heet af te zijn. 

(meer)

Deel dit: These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Geplaatst door: Oud Zeikwijf
Zaterdag 04 Februari 2012 at 12:00
Permanente link
Geen reacties

Meer informatie over deze film.

Deze Emblemata werd oorspronkelijk op TilburgZ.nl gepubliceerd op 5 augustus 2006.

Deel dit: These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Geplaatst door: bandirah
Donderdag 02 Februari 2012 at 12:00
Permanente link
Geen reacties

De Kalebas kun je niet vreten, dat weet een kind. Bijt er maar eens in. Vies, bah!

Hele volksstammen knappen af op De Kalebas, enkel en alleen omdat hij niet te nassen is. De bekrompen idioten. De Kalebas voedt de ziel, zalft de geest. Hij schenkt genot en rillingen tot in het staartbeen.

Amen.

Lange tijd was ook ik De Kalebas geen bijzondere gevoelens toegenegen. Het was voor mij gewoon een siervrucht zoals ieder ander. En praalfruit dat slechts voor het oog staat mooi te wezen, daar taal ik niet naar.

Tot ik op een gezegende dag langs de moestuin van ‘t Rooi Bietje fietste. Daar, tussen de wuivende slabladeren en ‘t lonkend witloof, verscheen Chris van de Ven aan mij. In al zijn gerafelde glorie. De Stapschrijver stond gebogen over een veld vol Kalebassen. (Wat is er nu mooier?).

Van een veilige afstand zag ik het wonder zich voor mijn ogen voltrekken.

Chris plukte een bijzonder gezond ogend exemplaar waar hij de sappige steel van aftrok. Dat deedhij routineus, maar niet zonder opwinding. Met zijn gerouwrande duim peurde hij wellustig in het gat waar de steel had gezeten, steeds furieuzer. Toen was hij klaar, liet zijn broek zakken en stak zijn bobbelig lid in de goddelijke vrucht. Het hoogtepunt bleef niet uit. Wat heet. “Nnnnnrrrûrûûûûûûûûrûrûrûh”, klonk het tussen de botersla.

God zag dat het goed was. Chris wierp die donderse bol vol liefde teder weg. De Kalebas rolde vrolijktussen de raapstelen door, Chris goedkeurend toeknikkend. Het was goed. En zo kwam De Kalebas uiteindelijk terecht bij René van Densen, verwoed verzamelaar van bolle dingen.

De Kerk van de Kalebas, mensen, een kerk van liefde.

Deel dit: These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Geplaatst door: Gerrie S. Veters
Donderdag 02 Februari 2012 at 10:44
Permanente link
Geen reacties

Bombay India heet tegenwoordig Mumbai.

Met de Alphacca een Victoryschip naar Bombay India. Het waren ijsbergen die meiden daar.

De vrouwen in India Bombay vielen gruwelijk tegen.

Daar kwamen we in een soort bordeel terecht maar wat viel dat tegen.Van alle landen ter wereld die ik bezocht vielen de vrouwen daar zo erg tegen dat ik er gewoon op afknapte.De vrouwen met zo een rooie stip op hun voorhoofd wilden wel tegen betaling de liefde met een zeeman bedrijven ,maar ze waren nog kouder dan de noordpool op sex gebied.

Ik had er een en toen ik er mee op bed lag en mijn edele deel in haar gleuf stopte en begon te wippen toen pakte die griet een brei stukje en breide gewoon verder.Ze had totaal geen intresse in sex deed ook niet als of lag heel ongeintreseerd te breien.

En een matroos had er een die lag een boek te lezen toen hij haar wipte.Ze hebben totaal geen lustgevoelens.

Ik knapte daar zo van af vooral om dat ik het heel anders gewend was dat ik snel maakte dat ik weg kwam.Toen is mij later gebleken wat de oorzaak hier van was.Oorzaak de moslims met hun rare gewoontes.Het was zo die meisjes worden op zeer jonge leeftijd reeds besneden.Dan gaat er die kietelaar of gedeelte of de beide schaamlippen van die muis af die word er afgesneden.Dat heeft als bedoeling dat als die vrouw later een man krijgt toegewezen

En eventueel aan oude man wordt uitgehuwelijkt ze dan niet gauw vreemd zal gaan want ze kan door het gemis aan lusten toch geen gevoel krijgen en gaat dus niet vreemd.Zo binden ze dus een vrouw aan zich.

Er zijn zelfs gevallen bekend dat de zeeman er bij de vrouw zijn edele deel niet in haar brievenbus kon stoppen.Men had eenvoudig het hele gevalletjes dicht genaaid.Zo kon ze alleen nog plassen en menstrueren.En zo kon die meid dan voor het huwelijk ook niet sex beleven en bleef ze maagd. Dat er dan toch vrouwen zijn die als meid van plezier gaat werken in een bordeel komt dan uitsluitend omdat ze ongewenst zwanger zijn geraakt en dit voor de buitenwereld willen verbergen.Daarom verhuizen ze dan meestal naar een vreemde grote stad waar niemand ze herkend.Ik vond en vind dat nog steeds niks dat hele moslim gedoe.

Van India ging de reis naar Thailand het land waar ik nu momenteel woon.

Deel dit: These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Geplaatst door: Lowy Cremers
Donderdag 02 Februari 2012 at 08:00
Permanente link
Geen reacties

Vandaag had ik een bijzondere ervaring. Om die ervaring toe te lichten wil ik eerst iets kwijt over de Kalebas boekjes. Een ontboezeming. Alle kaarten op tafel. Met het ene exemplaar wat ik zelf wil houden en de paar die ik weggeef, de bumperstickers, de flyers en het milde toeleggen op de totale oplage mag u best weten dat als de overgebleven hoeveelheid netjes uitverkoopt, ik ruim drie weken aan boodschappen inlever op dit boekje. Schaam ik me niet voor. Is het me waard. Het boekje is namelijk schandalig gaaf geworden en me dus ontzettend dierbaar.

(meer)

Deel dit: These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Geplaatst door: René van Densen
Donderdag 02 Februari 2012 at 01:39
Permanente link
Zes reacties

Waarom is het altijd zo donker in een slipje?
JE ZIET ER GEEN KLOTE

Deel dit: These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Geplaatst door: Lowy Cremers
Woensdag 01 Februari 2012 at 11:31
Permanente link
Geen reacties

 
Het kantoor van Bananarama Consultancy staat in een niet al te drukke straat. De verkeersintensiteit is vergelijkbaar met straten van soortgelijke ligging en grootte. Er zijn bomen, er rijden automobielen. Niemand zal erover vallen. In de auto's zitten weer mensen die op geen enkele manier onderdoen voor of uitsteken boven de andere mensen. Dik en verveeld. Soms loopt er een hond rond en soms een kat. De vuilnis wordt er opgehaald. In alles dus een verwaarloosbare verkeersader, ware het niet dat in een de ogenschijnlijk onopvallende panden langs de straat één van 's werelds allertopste directeuren momenteel over zijn nek wrijft. "De pijn in mijn nek is ontoelaatbaar. On-toe-laat-baar. ONTOELAATBAAR! Ik wil dat hij stopt!" De wijd en zijd bekend staande president directeur grootaandeelhouder zit met de armen over elkaar heen achter zijn bureau. Hij wacht tot zijn lichaam gehoor geeft aan zijn oproep. Een kwestie van tijd. Seconden. Minuten. Hooguit een kwartier. Het kan nu ieder moment gebeuren. Nog eventjes wachten en de pijn poetst de plaat. Rustig aan. Geduld is een schone zaak.

Deel dit: These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Geplaatst door: Gerrie S. Veters
Woensdag 01 Februari 2012 at 08:00
Permanente link
Geen reacties

Facebook gebruikers vinden hier een aantal alternatieve antwoorden...

Deel dit: These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Geplaatst door: De Opperpater
Woensdag 01 Februari 2012 at 00:00
Permanente link
Geen reacties